در تسکین قهر و غضب

کَظم غلیظ

بدان که قهر و غضب از افعال مذموم بود و تسکین آن از اعمال حسنه مرضیه. حلمْ، جامعِ مکارم اخلاق و سعادت دنیوی و اخروی است. چنان چه حق تعالی می فرماید: جمعی که غیظ خود را فرو نشانند و تقصیر مردم را عفو نمایند این از نیکویی ها بود و باری تعالی نیکوکاران را دوست دارد. و نیز حق تعالی فرموده: کسی که به معرض عفو در آمده اصلاح نماید پس اجر آن بر حق تعالی بود.

حکایت

روایت است که: در روز قیامت منادی ندا در دهد: کیست که بر حق تعالی اجرش باشد که داخل بهشت گرداند؟ و حق تعالی می فرماید: که هر که عفو نماید بی حساب به بهشت رود.

نقل است از حضرت سیّد ابرار صلی الله علیه و آله : که هر که خشم خود را فرو نشاند و قادر بر تلافیش باشد حق تعالی او را مملو از امن و امان گرداند و هر که ترک لباس خوب نماید و قدرت بر آن داشته باشد و متواضع بود حق تعالی حُلّه کرامت به او پوشاند.

علامت حلم

حلم سه علامت دارد: اول آن که ترش رویِ سخت گویی که به او سخن گوید در برابر آن جواب شیرین بر زبان راند و اگر به فعل بد او را برنجاند مقابلش احسان رساند. با تو گویم که چیست غایت حلم. هر که زَهرَت دهد، شِکر بخشَش، کم مباش از درخت سایه فکن. هر که سنگش زند ثمر بخشد.

دوم آن که در عین آتش خشم و غضب خاموش گردد. پس دلیل اطمینان دل و تسکین روح باشد و درویشانْ تسکینِ نایره غضب بدین به دست آورده اند.

سوم فرو خوردن خشم بود از کسی که در واقع مستحق عقوبت باشد. و عفو و مرحمت از صفات الهی آمده که بر سایر خصایل تفضّل دارد.

پدیدآورنده: میر محمد عبد الحسیب

http://www.hawzah.net/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2003  www.momenin.org