فيروزه‌ کوبي

يکي از معدود رشته هاي صنايع‌ دستي است‌ که‌ سابقه تاريخي چنداني‌ ندارد ‌و در حال حاضر نيز توليد آن محدود و ناچيز است‌. همين امر سبب‌ شد تا فيروزه‌ کوبي‌ ‌آن گونه‌ که‌ بايد شناخته نشود؛ اگر چه زيبايي‌ و گيرايي‌ هر‌ فراورده‌ خوب صنايع‌ ‌دستي را با خود دارد.

به ط‌وري که گفته مي شود، قدمت‌ اين‌ صنعت به‌ حدود 60 سال پیش ‌مي رسد. در آن زمان شخصي به نام يوسف‌ حکميان معروف‌ به‌ محمدرضا در مشهد کار فيروزه‌ ‌کوبي‌ بر روي‌ زينت آلاتي همچون دستبند، گل‌ سينه، گوشواره‌ و ... آغاز کرد و پس از حدود 20 ‌سال، اين‌ صنعت را‌ صنعتگر ديگري به نام حاج داداش از مشهد به‌ اصفهان برد.

‌در اصفهان فيروزه‌ کوبي‌ به جز جواهرات، در ظروفي‌ همچون: بشقاب، ليوان، گلاب پاش و ... نيز استفاده شد و تعدادي‌ کارگر در کارگاه حاج داداش و پسران در اين‌ رشته ‌به کار مشغول شدند؛ حتي قسمت هايي‌ از کار (چيدن فيروزه‌ بر روي‌ کار) را ‌ کارگران و صنعتگران ‌زن انجام مي دادند.

يکي ازکارهاي جنبي صنعت فيروزه کوبي، تهيه زيرساخت‌ آن بود‌ که‌ در ‌کارگاه زرگري و به صورت جداگانه‌ انجام مي شد.

دو تن از صنعتگران زرگري که‌ کار تهيه زيرساخت‌ ‌براي کارگاه حاج داداش را بر عهده داشتند، بتدريج‌ وارد کار فيروزه کوبي‌ هم‌ شدند و پس از ‌او تدوام بخش اين‌ صنعت گردیدند و اکنون، به فيروزه کوبي‌ اشتغال دارند.

در ‌حال حاضر، صنعت دستي فيروزه کوبي‌ تنها در اصفهان رايج‌ است و صنعتگران شاغل‌ در اين‌ رشته بسیار محدود است و تعداد انگشت شماری فیروزه کوبی می کنند.

تصاویری ازفيروزه کوبي

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2003  www.momenin.org